بسم اللّه الرّحمن الرّحيم مكتوب 60 - [ خداوندى خداى را شايد ] ( من عبد اللّه قطب بن محيى ) چون خداى عزّ و جلّ خود را واحد احد خواند و واحد آن باشد كه در مرتبهء وى هيچ با وى نباشد و هرچه جز او باشد شيب احاطهء او درآيد و به او بازگردد ؛ و هركس كه به صدق آن گفتار ايمان آورد ، او را طمعى در خود باز نماند و كشتى هستى خود را به دست تلاطم امواج درياى قضاى خدا و سحاب وجود خود را تسليم تصريف رياح قدر او ساخت ، خود را نه از آن خود مىداند تا خود را حمايتى كند : ما چو داديم دل و ديده به طوفان بلا * گو بيا سيل غم و خانه ز بنياد ببر اما عجب آنكه كسى كه از سر خود به اين‌گونه گذشت و خود را و قضاى خداى را به هم باز گذاشت از بلا يك‌باره خلاص شد ، بلا همه از ميانجىگرى اوست : جملهء نامراديت از طلب مراد توست * ورنه همه مرادها همچو نثار آيدت جملهء ناگوارشت از طلب گوارش است * ترك گوارش ار كنى زهر گوار آيدت القصه ، خطاب واحد قهار به آسمان و زمين كه پدر و مادر مهين‌اند اين بود كه ائْتِيا طَوْعاً أَوْ كَرْهاً « 1 » فرمانم را تن دهيد به خوشى و الّا به ناخوشى شما را بر آن دارم ، ايشان از پختگى و زيركى گفتند : أَتَيْنا طائِعِينَ « 2 » خطاب با ابناى جهان همين است امر خداى عزّ و جلّ خواهى نخواهى در ايشان نفوذ مىكند و ايشان را خروج از زير فرمان او ميسر نيست يا مَعْشَرَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ إِنِ اسْتَطَعْتُمْ أَنْ تَنْفُذُوا مِنْ أَقْطارِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ فَانْفُذُوا « 3 » دريغا چگونه نفوذ كنند « لا تنفذون الا بسلطان » و آن سلطان ايشان

--> ( 1 ) . سوره فصلت ، آيه 11 « خواه يا ناخواه بياييد » . ( 2 ) . سوره فصلت ، آيه 11 « [ گفتند ] فرمان‌پذير آمديم » . ( 3 ) . سوره رحمن ، آيه 33 « اى گروه جنيان و انسيان اگر مىتوانيد از كرانه‌هاى آسمان‌ها و زمين به بيرون رخنه كنيد پس رخنه كنيد » .